walther adriaensen

english version

Schilderen maakt al deel uit van mijn leven sinds mijn kindertijd. Ik had het geluk een degelijke opleiding tekenen te krijgen, eerst via privélessen, daarna aan de Academie van Bosvoorde en aan het Sint-Lucasinstituut in Brussel. Al op jonge leeftijd voelde ik de behoefte om de figuratie achter me te laten en een meer innerlijke weg te verkennen: een weg van constructie, lijnen en beweging. Gedurende vele jaren werkte ik bijna uitsluitend met de lijn, alsof elke lijn een doorgang kon openen naar een nieuwe ruimte.
Mijn eerste werken waren compact, sterk gelaagd en rijk aan kleur. Om te begrijpen hoe deze materie werkelijk kon ademen, verrichtte ik bijna ambachtelijk onderzoek naar de samenstelling van olieverf: haar soepelheid, droogtijd en de manier waarop zij zich laat vormen en bewerken. Deze benadering stelde mij in staat mijn experimenten steeds verder uit te diepen.
Aan het begin van de jaren 2000 besloot ik terug te keren naar de essentie en mijn beeldtaal te vereenvoudigen. Zwart op wit, wit op zwart. Een radicaal contrast. Deze schijnbare eenvoud opende een nieuw onderzoeksveld: transparantie, diepte en datgene wat het oog al aanvoelt nog vóór het het werkelijk ziet.
Sinds twee jaar is mijn blik naar de hemel gericht. Wolken drongen zich geleidelijk op, bijna buiten mijn wil om. Ze zijn tegelijk abstractie en aanwezigheid, pure beweging en kwetsbare vorm. Ze bieden mij een terrein waarop al mijn eerdere onderzoek een natuurlijke plaats vindt.
Wat ik hier nastreef, is een dialoog: tussen energie en zachtheid, tussen de dichtheid van olieverf en de transparantie van de lucht, tussen wat zichtbaar wordt en wat verdwijnt. De wolken worden daardoor niet zozeer een onderwerp als wel een plaats: een picturale ruimte waarin verticaliteit, beweging en dat gevoel van oneindigheid dat de hemel altijd met zich meebrengt elkaar kunnen ontmoeten.
Door de horizon weg te laten en te werken in verticale formaten nodig ik de toeschouwer uit om het traditionele landschap achter zich te laten en een meer immersieve, minder verankerde ervaring binnen te stappen. Zonder vaste horizonlijn bestaan er geen “boven” of “onder”, geen stabiel gezichtspunt—alleen de beweging van de wolken en het gebaar dat hen tot leven brengt.
Deze verschuiving creëert een gevoel van gewichtloosheid, alsof de toeschouwer zich midden in de atmosfeer bevindt in plaats van haar vanop afstand te observeren. Het verticale formaat versterkt deze ervaring door de ruimte uit te rekken en de blik door lagen van beweging, ondoorzichtigheid en transparantie te laten dwalen. Mijn bedoeling is dat de toeschouwer zich omhuld voelt, ondergedompeld in een ruimte die tegelijk uitgestrekt en intiem, vertrouwd en ongrijpbaar is.

Mijn werk wordt uitgevoerd in olieverf op zorgvuldig voorbereide houten panelen of op katoenen doek.